Cukrzyca to nie wyrok! Żyj aktywnie.

Co to są długodziłające analogi insulin i kto odniesie korzyści z takiej terapii?

Anita Rogowicz-Frontczak


Wprowadzenie na rynek długo i krótkodziłających analogów jest niewątpliwie postępem w leczeniu zarówno cukrzycy typu 1 i typu 2.

Postuluje się, że utrzymywanie przez analogi długodziałające względnie stałego stężenia w surowicy zmniejsza ryzyko hipoglikemii (szczególnie w nocy) i poprawia komfort życia.

Co to są długodziłające analogi insulin i kto odniesie korzyści z takiej terapii?

Wprowadzenie na rynek długo i krótkodziłających analogów jest niewątpliwie postępem w leczeniu zarówno cukrzycy typu 1 i typu 2.

Analogi insuliny nie są właściwie insuliną. Jakie są różnice?

slajd9.PNG

Insulina jest białkiem składającym się z 2 łańcuchów aminokwasów:  A i B

Obecnie najczęściej jako insulinę “bazową” stosujemy insulinę o przedłużonym działaniu (NPH)- refundowana w Polsce. Ponieważ czas jej działania sięga  tylko 16-18 godzin najczęściej wymagane jest podawanie jej w 2 iniekcjach na dobę (rano i wieczór). Często zwłaszcza w długotrwałej cukrzycy i  związanej z insulinoopornością zmienia się profil jej wchłaniania i nie zabezpiecza ona w pełni przed hiperglikemią w godzinach porannych. Szczyt jej dziłania występujący w nocy nie pozwala też zwiększać jej nocnej dawki ze względu na zagrożenie hipoglikemią w godzinach nocnych.

Gdy mamy doczynienia z takim problemem lepszym rozwiązaniem wydaje się wprowadzenie analogu długodziłającego.

Do tej pory jednak koszt opakowania takiej “insuliny” wahał się od 250-300 zł, więc nie każdy potrzebujący pacjent mógł pozwolić sobie na taką terapię.

Co to są analogi długodziłające?

Modyfikacje dokonane w łańcuchach insuliny pozwoliły na produkcję preparatów, które w porównaniu do insuliny ludzkiej działają dłużej i stabilniej. Cechują się również mniejszą osobniczą zmiennością jej wchłaniania.

Na rynku polskim dysponujemy w chwili obecnej  dwoma takimi preparatami: detemirem (Levemir) oraz glarginą (Lantus).

Między tymi preparatami występują nie tylko różnice w budowie  ale również w profilu dziłania. Jednak to nie jest tematem naszego dzisiejszego rozważania. W skrócie wygląda to nastepująco:

slajd13.PNGslajd14.PNG

slajd15.PNG

Kto osiągnie najwięcej korzyści z analogów długodziałających?

1. Osoby z problemem “hiperglikemii na czczo” – często w celu przedłużenia działania insuliny ludzkiej aż do rana,  wprowadzano 3 dawkę w godzinach popołudniowych albo podawano kilka jednostek insuliny krótkodziłającej wcześnie rano, żeby uniknąć zbyt wysokuch cukrów w porze śniadaniowej.

2.  Osoby z cukrzycą chwiejną, z częstymi niedocukrzeniami, szczególnie te które nie odczuwają hipoglikemii.

W pozostałych przypadkach możemy stosować analogi dla wygody osoby z cukrzycą. Przy krótkotrwałej cukrzycy dość dobrze wyrównanej wystarczy tylko jedna dawka na dobę.

W praktyce przy dużym zapotrzebowaniu na insulinę lepsze efekty uzyskujemy mimo wszystko przy podawaniu analogów długodziłających w 2 dawkch na dobę (unikamy w ten sposób podawania zbyt dużych dawek insuliny w 1 wstrzyknięciu, co zapobiega nadmiernej jej kumulacji  w tkance podskórnej)


Polecamy:

  • Alkohol a cukrzyca – jak piją diabetycy

POLECA: BARBARA NIEWIADOMSKA
SPECJALISTA DIETETYK

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat.

Poradnik gratis

diabetyczne zabiegi Pawła

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco.