Cukrzyca to nie wyrok! Żyj aktywnie.

Czy glargina (Lantus) zwiększa ryzyko nowotworów- co wiemy?

Anita Rogowicz-Frontczak

Obecnie w celu poprawy glikemii i komfortu życia osoby z cukrzycą wprowadzono do leczenia dzięki technikom rekombinacji DNA oraz metod modyfikacji białek wiele nowych preparatów insulinowych- analogów insulinowych. Różnią się one nieznacznie budową od cząsteczki insuliny ludzkiej. Ostatnio naukowcy zastanawiają się, czy te różnice w ich budowie nie będą wpływały na późniejsze ryzyko rozwoju nowotworów?

Insulina pełni swoją rolę w organizmie nie tylko poprzez obniżanie poziomu glikemii, ale również wpływa na proces proliferacji, różnicowania i programowanej śmierci komórek. Pełni również rolę czynnika wzrostowego wpływając na ekspresję genów i produkcję białek (hormon anaboliczny). Te różne działanie insuliny jest możliwe dzięki połączeniu jej ze specjalnymi receptorami na powierzchni komórek. Łączy się ona również z receptorem dla insulinopodobnego czynnika wzrostu (IGF-1).  Ten receptor nie odgrywa szczególnej roli w aktywności insuliny, pod warunkiem, że jej stężenie we krwi jest we fizjologicznym poziomie. Do nadmiernej stymulacji tego receptora może dojść w przypadku wysokich (ponadfizjologicznych)  stężeń insuliny we krwi lub w przypadku stosowania insuliny o odmiennej od insuliny ludzkiej budowie, jak w przypadku analogów insulinowych. Nadmierna stymulacja tego receprota może przyczynić się do zwiększenia potencjału komórek do podziału i trnasformacji nowotworowej.

Na rynku obecnie dostępne są analogi szybkodziałające (insulina aspart-Novorapid, lispro-Humalog oraz glulizyna-Apidra) oraz długodziałające (glargina-Lantus oraz detemir-Levemir). Ze względu na to, że leczenie insuliną w cukrzycy jest długotrwałym trwającym wiele lat procesem badano bezpieczeństwo tych preparatów in vitro i in viv0.

Zauważono, że z wymienionych preparatów tylko glargina (Lantus) charakteryzowała się zdecydowanie większym powinowactwem do receptora IGF-1 na ludzkich komórkach nowotworu o nazwie kostniako-mięsak w porównaniu do ludzkiej insuliny. Nie potwierdzono jednak takiego wpływu glarginy w przypadku innych komórek m.in. linii komórkowej ludzkiego raka piersi ani zwiększonego ryzyka rozwoju raka piersi u badanych szczurów leczonych tą insuliną.

W badaniach przeprowadzonych w Szkocji nie potwierdzono również zwiększonego ryzyka rozwoju nowotworów u pacjentów z cukrzycą typu 2 leczonych glarginą w porównaniu do tych stosujących inne insuliny w 4-letniej obserwacji. Nie znaleziono również wpływu czasu leczenia Lantusem  na ryzyko rozwoju raka. Co prawda wykazano w tym badaniu większą częstość nowotworów u pacjentów leczonych tylko glarginą w porówaniu do tych stosujących również inne insuliny, ale sami autorzy tego badania podkreślają, że może na ten wynik wpłynęły inne czynniki jak: starszy wiek, obecność innych chorób oraz częstsze stosowanie leków doustnych w tej grupie. Dla tej schorowanej, prawdopodobnie gorzej wspólpracujacej grupy wybrano prosty model terapii (długodziłający analog raz na dobę).

Obecnie wydaje się, że leczenie glarginą (Lantus) w fizjologicznych dawkach nie prowadzi do przekształcenia nowotworowego potencjalnie zdrowych komórek. Na długoterminowe wyniki potencjalnego związku analogów insulinowych z rozwojem nowotworów trzeba jednak będzie jeszcze poczekać.

Należy również pamiętać, że każda ponadfizjologiczna dawka insuliny może jednak zwiększać ryzyko rozwoju nowotworu czy miażdżycy (co często obserwuje się w cukrzycy typu 2, ze względu na zjawisko insulinooporności i potrzeby stosowania dużych dawek insuliny). Dlatego bardzo ważne na dzisiejszym poziomie wiedzy jest prowadzenie insulinoterapii z użyciem najmniejszych skutecznych dawek insuliny każdego typu.

Do opracowania wykorzystano publikacje:  Polish Jurnal of Endocrinology 2009; 60 (1): 34-39 oraz Diabetologia. 2009; 52(9): 1755-1765.


Polecamy:

Anita Rogowicz-Frontczak

Dr n med. Anita Rogowicz_Frontczak, lekarz i pracownik naukowy, szczęśliwa żona i matka pięknych dziewczynek (Sara and Iga). Jestem specjalistą chorób wewnętrznych, endokrynologii, bliska sercu jest mi cukrzyca, dlatego od wielu lat pracuję z osobami dotkniętymi tym schorzeniem w Klinice Chorób Wewnętrznych i Diabetologii w Poznaniu. Profil moich zainteresowań naukowych to cukrzyca typu 1, przewlekłe powikłania cukrzycy (a raczej co zrobić, by ich uniknąć) oraz problem zdrowego żywienia i diety cukrzycowej, problem współistnienia chorób tarczycy i innych chorób autoimmunologicznych z cukrzycą




POLECA: BARBARA NIEWIADOMSKA
SPECJALISTA DIETETYK

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat.

Poradnik gratis

diabetyczne zabiegi Pawła

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco.