Obecnie według najnowszych wytycznych Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego po rozpoznaniu cukrzycy typu 2 oprócz postępowania niefarmakologicznego (dieta, wysiłek fizyczny) stosuje się w pierwszym rzędzie preparat leku o nazwie metformina- szczególnie korzystna u osób z nadwagą oraz z insulinooporności

Gdy po kilku miesiącach takiego leczenia cel w postaci wyrównania glikemii nie został osiągnięty poleca się dołączenie do metforminy  innego leku jak:

• pochodnuch sulfonylomocznika (w Polsce najczęściej stosowane są preparatu gliklazydu i glimepirydu) lub glinidu (repaglinid, nataglinid- w Polsce rzadko stosowane ze względu na ich cenę)  – zwiększają wydzielanie insuliny  lub

• akarbozy (zmniejsza wchłanianie glukozy z przewodu pokarmowego) lub
• insuliny o przedłużonym działaniu w pojedynczej dawce wieczorem

Drugą dopuszczalną opcją jest włączenie nowych leków z grupy inkretynin (poprzez aktywację osi żołądkowo-jelitowej zwiększają wydzielanie insuliny- ich wadą jest cena) lub glitazonów (rosiglitazon lub pioglitazon- w Polsce rzadko stosowane ze względu na cenę. Ostatnio pojawiły się w literaturze doniesienia o ich niekorzystnym wpływie na ryzyko zawału serca i nasilenia objawów niewydolności krążenia). Przy braku spodziewanego efektu można na tym etapie dodać jeszcze 3 lek obniżający poziom cukru (pochodne sulfonylomocznika, akarboza, glinidy)

W kolejnym etapie leczenia cukrzycy typu 2 stosuje się insulinę -często przy braku przeciwwskazań w połączeniu z metforminą.

Należy jednak pamiętać, że na każdym z powyższych etapów leczenia cukrzycy typu 2 obowiązuje dieta i dostosowany do możliwości osoby z cukrzycą wysiłek fizyczny. Bez przestrzegania tych zasad żaden z wymienionych leków nie będzie na tyle skuteczny by „pokonać” cukrzycę.

O modyfikacji stylu  życia należy już pamiętać w stanie kiedy jesteśmy zagrożeni cukrzycą (nadwaga, nietolerancja glukozy), ponieważ na tym etapie możemy zapobiec rozwojowi pełnoobjawowej choroby.