Insulinę w cukrzycy typu 2 zaleca w początkowym okresie choroby tylko wtedy, gdy   rozpoznanie  nastąpiło późno przy wysokich wartościach glikemii (powyżej 300 mg/dl) z nasilonymi  objawami klinicznymi. Na ogół leczenie insuliną w takich wypadkach nie trwa długo i można już po kilku dniach pobytu w szpitalu włączyć doustne leki.

W późniejszym etapie cukrzycy typu 2 dochodzi do niedoboru insuliny, wtórej nieskuteczności leków doustnych i wtedy przy braku optymalnego wyrównania cukrzycy (HbA1c>7 %) podejmuje się decyzję o zastosowaniu insuliny.

Dla wielu osób z cukrzycą typu 2 insulina pełni rolę swoistego „straszaka”  czy słusznie?

Jeżeli twoje cukry mimo stosowania optymalnych dawek  leków doustnych i przestrzegania diety nie są zadowalające to nie obawiaj się wdrożenia insuliny. Poprzez obniżenie glikemii poprawi się twoje samopoczucie i zmniejszy ryzyko rozwoju przewlekłych powikłań cukrzycy.

Niezależnie od poziomu cukrów osiąganych za pomocą leków doustnych w okresie  ciąży u kobiety z cukrzycą typu 2 stosuje się wyłącznie insulinę (leki doustne są w ciąży przeciwwskazane). Insulinę włącza się do leczenia również po zweryfikowaniu typu  cukrzycy i potwierdzeniu  typu autoimmunologicznego cukrzycy (podobnego do typu 1) ujawniającego się u osób po 35 roku życia (cukrzyca typu LADA).

W trakcie leczenia cukrzycy typu 2 mogą się zdarzyć takie sytuacje kiedy stosowanie leków doustnych jest niepożądane i właściwym jest zastosowanie na okres czasowy insuliny:

• zabieg/operacja
• w trakcie ciężkiej infekcji np: ciężkie zapalenie płuc, które jest przyczyną wysokich wartości glikemii
• stosowanie leków takich jak sterydy, gdy powodują one niewyrównanie cukrzycy
• zabiegi takie jak: udrażnianie tętnic sercowych (koronarografia z angioplastyką)