Cukrzyca to nie wyrok! Żyj aktywnie.

Cukrzyca typu 2

Anita Rogowicz-Frontczak

Cukrzyca typu 2 (łac. diabetes mellitus typi 2),  wcześniej nazywana też cukrzycą insulinoniezależną, NIDDM (ang. Non Insulin Dependent Diabetes Mellitus) – choroba metaboliczna, która pierwotnie charakteryzuje się opornością na insulinę. W tym przypadku zdolność organizmu do wytwarzania insuliny nie ulega całkowitemu zahamowaniu. W początkowym okresie występowania cukrzycy typu 2 podawanie insuliny nie jest konieczne.  Stosuje się leki zmniejszające oporność na insulinę, zwiększające jej wydzielanie. Dieta i aktywność fizyczna są również niezbędnymi elementami leczenia, szczególnie jeśli ich efektem jest  utrata wagi ciała. Temu typowi cukrzycy towarzyszy najczęściej otyłość, nadciśnienie tętnicze i nieprawidłowy profil lipidowy

Początek cukrzycy typu 2 najczęściej jest dyskretny a zaburzenia metaboliczne mogą już rozwinąć się na kilka lat przed rozpoznaniem tego typu cukrzycy.

Objawy kliniczne związane z wysokim poziomem cukru narastają zazwyczaj powoli w ciągu kilku miesięcy.

Cukrzyca typu 2 rzadziej niż cukrzyca typu 1 jest przyczyną rozwoju kwasicy ketonowej. Względny niedobór insuliny jest przyczyną w tym wypadku hiperglikemii, ale jej poziom jest wystarczający do zahamowania reakcji związanych z wytwarzaniem ciał ketonowych i „zakwaszaniem organizmu”.

Nie wyklucza to jednak zupełnie możliwości rozwoju kwasicy, do której może dojść u osób z długim okresem występowania objawów typowych dla cukrzycy bez podjętego odpowiedniego leczenia.

Zbyt późne wykrywanie zaburzeń gospodarki węglowodanowej doprowadza do tego, że połowa osób z typem 2 cukrzycy w momencie rozpoznania cukrzycy prezentuje już obecność przewlekłych powikłań tego schorzenia.

Dlatego bardzo ważne jest prowadzenia badań skriningowych w kierunku cukrzycy, szczególnie u osób z grupy ryzyka.

Osoby, które ukończyły 45 rok życia powinny mieć kontrolę cukru przynajmniej raz na 3 lata.

Ponadto, jeżeli występuje chociaż 1 z podanych niżej czynników ryzyka cukrzycy typu 2 glikemia powinna być kontrolowana przynajmniej raz w roku.

Czynniki predysponujące do rozwoju cukrzycy typu 2.

wg. zaleceń Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego (PTD 2009)

-nadwaga (BMI >25 kg/m^2)

-cukrzyca występująca w najbliższej rodzinie

-mała aktywność fizyczna

-osoby z grupy etnicznej narażonej na rozwój cukrzycy typu 2

-stwierdzane wcześniej podwyższone wartości glikemii (nieprawidłowa glikemia na czczo > 100 mg/dl, nieprawidłowa tolerancja glukozy)

-kobiety z przebytą cukrzycą ciążową

-kobiety, które rodziły duże dzieci (ponad 4 kg- wagi urodzeniowej)

-nadciśnienie tętnicze (>140/90)

-zaburzenia gospodarki lipidowej

-kobiety z zespołem policystycznych jajników (PCO)

-osoby z chorobami sercowo-naczyniowymi

Co to jest insulinooporność?

Jest to brak prawidłowej reakcji biologicznej na działanie insuliny. W takich tkankach jak: mięśnie, komórki wątroby czy komórki tkanki tłuszczowej dochodzi do defektu transportu glukozy do wnętrza komórek. Insulinooporność najczęściej skojarzona jest z otyłością i innymi komponentami zespołu metabolicznego. Pośrednio jej wyrazem jest nadmierny obwód talii występujący w otyłości  typu brzusznego (obwód talii w mężczyzn>94 cm, u kobiet >80 cm).

Slajd21

W cukrzycy typu 2 występuje jednocześnie defekt wydzielania insuliny w odpowiedzi na bodziec, którym jest wzrost glikemii po posiłku.

W miarę trwania choroby czynność komórek B trzustki sukcesywnie spada, co wymaga zwiększenie intensywności terapii a w niektórych przypadkach również insulinoterapii.

Slajd22

Czy rozwojowi cukrzycy typu 2 można zapobiec?

Rosnąca  zapadalność na cukrzyce typu 2 jest epidemią ogólnoświatową połączoną ściśle z epidemią otyłości i niezdrowego trybu życia.

Istnieje również pewna skłonność genetyczna predysponująca do rozwoju tego typu cukrzycy, jednak jest to uwarunkowanie wielogenowe. Uwarunkowania genetyczne w połączeniu z nadwagą, której skutkiem jest insulinooporność powodują zaburzenia wydzielania insuliny w stosunku do rosnących potrzeb organizmu co skutkuje zaburzeniami gospodarki węglowodanowej.

Cukrzyca typu 2 jest też bardziej rozpowszechniona w miastach, gdzie prowadzi się głównie siedzący tryb życia niż na terenach wiejskich.

Zmiana trybu życia, umiarkowany wysiłek fizyczny, odbudowa tkanki mieśniowej z utratą nadmiaru tkanki tłuszczowej wiąże się ze zmniejszeniem ryzyka zachorowania na cukrzycę typu 2.

Anita Rogowicz-Frontczak

Dr n med. Anita Rogowicz_Frontczak, lekarz i pracownik naukowy, szczęśliwa żona i matka pięknych dziewczynek (Sara and Iga). Jestem specjalistą chorób wewnętrznych, moja kolejna otwarta specjalizacja to endokrynologia, bliska sercu cukrzyca, dlatego od wielu lat pracuję z osobami dotkniętymi tym schorzeniem w Klinice Chorób Wewnętrznych i Diabetologii w Poznaniu. Profil moich zainteresowań naukowych to cukrzyca typu 1, przewlekłe powikłania cukrzycy (a raczej co zrobić, by ich uniknąć) oraz problem zdrowego żywienia i diety cukrzycowej.




POLECA: BARBARA NIEWIADOMSKA
SPECJALISTA DIETETYK

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua.

Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco laboris nisi ut aliquip ex ea commodo consequat.

Poradnik gratis

diabetyczne zabiegi Pawła

Lorem ipsum dolor sit amet, consectetur adipisicing elit, sed do eiusmod tempor incididunt ut labore et dolore magna aliqua. Ut enim ad minim veniam, quis nostrud exercitation ullamco.